VROEGE VOGELS
Nou zullen we het krijgen! Ik werd rond half 3 vannacht wakker en heb geen oog meer dicht gedaan. Ik heb nog tot kwart voor 5 liggen draaikonten maar ook dat mocht niet baten. Dan maar uit bed en naar beneden, een beetje aan mun weblog pielen. 2 berichten in nog geen 24 uur, dat is me nog niet overkomen!
Afgelopen week heb ik het boek "leven na de hartstilstand met een ICD" van Gijs Sterks binnen gekregen en ben het meteen gaan lezen. Hij beschrijft daarin o.a. hoe dit zijn leven, en dat van zijn vrouw en kinderen, veranderd heeft. Zeker de moeite waard! En het heeft me ook aan het denken gezet. Ik heb me altijd een beetje bezig gehouden met de gevolgen van mijn hartinfarct maar nooit zo zeer met de hartstilstand die daarop volgde. Ik heb het altijd maar een beetje weggegrapt op zo’n manier van:
Verpleegster: "Uw zoon is helaas niet normaal uit de hartstilstand gekomen."
Moeder: "Oh jawel hoor, die afwijking heeft hij al vanaf de geboorte!!"
Oplossen met humor af en toe moet kunnen. Maar ja, als ik er ff serieus over nadenk: Tussen de hartstilstand en het reanimeren zat op zijn minst nog 1 tot 2 minuten. Doe daar nog eens 5 minuten bij voordat de jongens van de ambulancedienst het overnamen dan kom je tot de conclusie dat het toch wel kiele kiele is geweest en dat er misschien ook wel iets beschadigd is. Er staan in het boek van Gijs dingen waarvan ik denk: "Verrek, daar had ik ook last van!" Herkenbaar. Meer weten? Kijk dan op het weblog van Gijs, daar staat ook hoe je het boek kunt bestellen. www.gijss.web-log.nl
Straks ga ik nog even carnaval vieren, dat wil zeggen ff een kaartje leggen met een paar vrienden en rustig een biertje drinken. Erg laat zal het zeker niet worden, want Caroline….. Ik heb ook een hekel aan hossen en springen!! Ik wens u allen een aangename dag met heel veel stukjes voorspoed, geluk en liefde erin!
2 March 2009 at 02:13
Ja Louke, het heeft ook mijn leven totaal omgegooid. Na 27 jaar huwelijk, en vier kinderen, toch scheiden. Omdat ik thuis kwam te zitten 12 jaar geleden, en misschien niet meer kon voldoen aan mijn verplichtingen. Tja ik ben 21 jaar internationaal chauffeur geweest, ik woog 130 kilo, nu nag maar 85 kilo. En je komt thuis te zitten na drie infarcten, waar van twee verwaarloost, omdat mijn dokter zei ik ben overspannnen. Ging ik mij dus ook bemoeien met het gezinsleven binnen mijn gezin. Na 21 jaar nooit thuis te zijn geweest (zondags om 22.00 uur de grens over, was ik dus al weer geruime tijd bezig, en meestal op vrijdag/ zaterdagmorgen weer thuis) En je dan bemoeien met je eigen gezin, tja dat is dan taboe. Maar wat moet je dan, als een kasplantje verder leven, en overal ja en amen op zeggen? Zo zit ik niet in elkaar, ik was een man die niet meer gehuild heeft vanaf zijn 12 jaar, opvoeding gehad van wie niet werk zal ook niet eten, weet nu wel beter. grote mond klein hartje, geen emoties kunnen tonen. En na mijn hartstilstand, 10 jaar geleden, gingen alle sluizen open, nu nog. het heeft mijn leven totaal veranderd. Hulp heb ik nooit gehad, ik heb een beter begeleiding gahad bij het inbouwen van mijn ICD, dan van mijn openhart operatie. Nu nog heb ik wel eens kortsluiting, tussen mijn oren. De opvoeding/jeugd, die maakt de mens, en dat is bij mij misgegaan. Meer slaag als eten zeg maar, inclusief gratis het geestelijk vernederen, en als kind ga je er in geloven. Het leven is aan mij voorbij gegaan, ik heb altijd hart gewerkt vanaf mijn 15de. De laatste 6 jaar kom ik pas van het zijspoor af, en beweeg mij naar het hoofdspoor. Te laat? ik weet het nog niet. Want soms loop ik mij nog steeds behoorlijk in de weg.